کتاب با روایتی از تجربه‌های شخصی و آموزه‌های بودایی آغاز می‌شود و به‌تدریج خواننده را به سفری درونی برای کشف معنای زندگی و مرگ می‌برد. نویسنده با طرح پرسش‌هایی بنیادین درباره‌ی چیستی زندگی، مرگ، رنج و شادی، مخاطب را به تأمل درباره‌ی جایگاه خود در جهان دعوت می‌کند. او باور دارد که بسیاری از رنج‌های انسان از سه دیدگاه نادرست سرچشمه می‌گیرد؛ تصور خودِ مجزا، باور به فناپذیری مطلق و جست‌وجوی خوشبختی در بیرون از خود. تیک‌نات هان هفت حوزه‌ی تمرکز را معرفی می‌کند که به رهایی از این دیدگاه‌های نادرست کمک می‌کند؛ پوچی، بی‌نشانی، بی‌هدفی، ناپایداری، بی‌تمنایی، رهاکردن و نیروانا. هر یک از این حوزه‌ها با تمرین‌هایی همراه است که هدفشان پرورش ذهن‌آگاهی و رسیدن به آرامش و آزادی در لحظه‌ی اکنون است. نویسنده با مثال‌هایی از طبیعت مانند گل، ابر و رودخانه نشان می‌دهد که همه‌چیز در جهان به‌هم‌پیوسته و در حال دگرگونی است و هیچ موجودی به‌تنهایی و جدا از دیگران وجود ندارد. در بخش‌هایی از کتاب به موضوعاتی چون تداوم انرژی پس از مرگ، نقش عمل و گفتار در تداوم وجود و اهمیت مراقبت از زمین و جامعه پرداخته شده است. نویسنده تأکید دارد که با ذهن‌آگاهی و پذیرش ناپایداری می‌توان رنج را به عشق و شناخت تبدیل کرد و کیفیت زندگی را بهبود بخشید. تمرین‌های تنفس آگاهانه، مراقبه و ارتباط با بدن و طبیعت، ابزارهایی هستند که در این مسیر به کار می‌آیند. پیام اصلی کتاب این است که زندگی در لحظه‌ی اکنون، با پذیرش رهاکردن دیدگاه‌های محدودکننده، راهی برای رسیدن به آرامش، شادی و آزادی است.