داستان فرش دستبافت 2.5 متری بلوچ مدل هندسی زمینه لاکی: بی‌بی‌گل می‌گفت این فرش را برای روزی می‌بافد که پسرش برگردد. پسرش چند سالی می‌شد که رفته بود. نه نامه‌ای، نه خبری؛ هیچ‌کس نمی‌دانست کجاست و اصلا برمی‌گردد یا نه. اما هر شب، وقتی چراغ خانه خاموش می‌شد، بی‌بی‌گل پشت دار می‌نشست و یک ردیف دیگر به فرش اضافه می‌کرد؛ سه ستون گلِ هشت‌ضلعی که کم‌کم از دلِ زمینه‌ی سرخ بالا می‌آمدند. همسایه‌ها گاهی از بی‌بی‌گل می‌پرسیدند: «اگر برنگردد، چه؟» او جوابی نمی‌داد. فقط به بافتن ادامه می‌داد. سال چهارم، فرش تمام شد. حاشیه‌اش را با ستاره‌های چهارپر بست و آن را از دار پایین آورد. همان شب، صدای کوبیدن در آمد، پسرش پشت در بود. در را باز کرد، کنار رفت و گذاشت پسرش از روی همان فرشی بگذرد که چهار سال، رج‌به‌رج برای بازگشتش بافته بود. صبح، جای فرش خالی بود و دار، ساکت مانده بود. دیگر چیزی برای بافتن نداشت؛ راه، نشانه‌اش را پیدا کرده بود.