داستان فرش دستبافت قوچان مدل دو ترنج 0.6 متری زمینه لاکی از این قرار است: آدم‌ها همیشه از آستانه درها می‌گذرند؛ این گذر گاهی با شتاب، گاهی با خستگی و گاهی با امیدی مبهم است؛ اما کمتر کسی به چیزی فکر می‌کند که درست زیر پایش قرار گرفته؛ و آن چیزی نیست جز فرشی کوچک که هر روز، آمدن و رفتن آدم‌ها را به خود می‌بیند. رنگ زمینه‌ این فرش دستبافته مردمان قوچان، به سرخیِ اجاقی است که گرمایش در خانه می‌ماند؛ حتی وقتی دیگر روشن نیست. در میانه فرش، دو لوزی مانند دو دروازه روبه‌روی هم قرار گرفته‌اند؛ در قلب این دروازه‌ها، نقوش زرد و سرخ کوچکی مانند دانه‌های زعفران؛ به چشم می‌آیند. دورتادور این لوزی‌ها، درخت‌های ریز در رنگ‌های گوناگون ردیف شده‌اند؛ گویی فصل‌ها از کنار هم گذشته‌اند و هرکدام نشانی از خود به جا گذاشته‌اند. در حاشیه فرش، ردیفی از گل‌های صلیبی مثل قابی رنگارنگ، نقشِ وسط را در بر گرفته‌اند. بافنده‌ها پشم را فشرده و گره‌های تار و پود فرش را محکم کنار هم نشانده‌اند؛ چون می‌دانستند فرشی که در آستانه در پهن می‌شود، باید هر روز رفت‌وآمد آدم‌ها، خستگیِ کسی که از راه می‌رسد، عجله‌ی کسی که بیرون می‌رود و مکثِ کوتاهِ کسی که پیش از ورود لحظه‌ای می‌ایستد را تاب بیاورد. این فرش، پیش از آنکه رنگ و نقش باشد، شاهدی خاموش بر آمدن‌ها و رفتن‌هاست. حالا این فرشِ زیبا، در سکوتِ خود منتظرِ دری دیگر است. شاید پشتِ درِ ورودی پهن شود، یا شاید کنار تخت یا پای میز کار. هرجا که باشد، می‌تواند بخشی از گرمای خانه شود. خانه‌ها گاهی از همان‌جا گرم می‌شوند که قدم اول را می‌گذاری.